Βγήκα έξω και κοίταγα τον Πειραιά από μακρια και σκεφτόμουν πως την τελευταία φορά που ταξίδεψα με πλοίο μόνη μου προς αυτή την κατεύθυνση, εσύ με περίμενες στο λιμάνι. 

Και σκεφτόμουν πως δε θα ξαναδεις αυτό τον αφρό και αυτά τα κύματα και αυτούς τους ηλίθιους γλάρους και δε θα ξαναγελάσεις και δε θα ξαναπεις “καλά είμαι, καλά είμαι Μαρτζ” και ήθελα να πεθάνω κι εγώ.

Σ’αγαπώ. Πά τα σε αγαπούσα. Γιατί ήσουν ξεχωριστός και γιατί ήσουν εσύ.

Advertisements

About ruby woo

hook/eye
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s